Αρχική Uncategorized Το μυστηριώδες μεταλλείο χρυσού Αβρέτ-Χισάρ

Το μυστηριώδες μεταλλείο χρυσού Αβρέτ-Χισάρ

7
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ο μύθος (;) λέει ότι 0 Λαδίσλαος (Λαντισλάβ) Κασβίνσκυ, ένας Ούγγρος τοπογράφος μηχανικός του Αυστροουγγρικού στρατού τον οποίο είχε καλέσει το 1890 ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ για να κάνει την χαρτογράφηση της Μακεδονίας,  ανακάλυψε μεγάλη φλέβα χρυσού βόρεια του Κιλκίς σε μια περιοχή με το όνομα Αβρέτ Χισάρ. Το Αβρετ Χισάρ μετονομάστηκε σε Γυναικόκαστρο και σήμερα υπάρχουν δυο χωριά με αυτό το όνομα – Παλαιό και Νέο Γυναικόκαστρο – νοτιοδυτικά του Κιλκίς. Παλαιότερα όμως έτσι λεγόταν η ευρύτερη περιοχή.

Την ιστορία του Λαδίσλαου Κασβίνσκυ κατέγραψε για πρώτη και μάλλον μοναδική φορά ο Σκυριανός λογοτέχνης και δημοσιογράφος της εποχής Κωνσταντίνος Φάλταιτς. Το άρθρο του με τίτλο «Αβρέτ-Ισάρ» (Μεταλλείο χρυσού) στη «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη» βασίζεται στα όσα αφηγήθηκε ο ίδιος ο Κασβίνσκυ στις Ελληνικές Αρχές μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, στην προσπάθειά του να τους πείσει να του παραχωρήσουν την εκμετάλλευση του μεταλλείου. Μετά από άοκνες προσπάθειες 25 ετών που θα διαβάσετε παρακάτω, ο Κασβίνσκυ τα κατάφερε τελικά και το 1920 υπεγράφη από τον Βασιλιά Αλέξανδρο ο νόμος 2414 (εικόνα) «περί παραχωρήσεως μεταλλείου χρυσού εις Αβρέτ Ισάρ».

Τα τοπωνύμια έχουν όλα αλλάξει από τότε, όμως μπορέσαμε να τα τοποθετήσουμε πάνω στο χάρτη χάρη σε ένα παλιό άρθρο του περιοδικού ΠΡΙΣΜΑ- δυστυχώς δεν γνωρίζουμε το όνομα του συγγραφέα, οπότε ας μας συγχωρήσει που δεν τον αναφέρουμε. Φιντικλή λοιπόν ή Φουντουκλή είναι μια τοποθεσία μεταξύ των χωριών Παλατιανό και Βάθη. Πλανίτσα είναι η σημερινή Φύσκα, Μουτούλη είναι το Μεταξοχώρι και Μαρασλή είναι συνοικισμός του Γερακαριού.

avret-hisar

Το χρυσοφόρο «Δύσωρον Όρος» και η άμμος του Γαλλικού ποταμού..

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η παραχώρηση του μυθικού μεταλλείου του Αβρέτ Χισάρ συμπίπτει εν μέρει με την περιοχή που σήμερα το ΙΓΜΕ  έχει προσδιορίσει ώς κύριο «στόχο» για έρευνα χρυσοφόρων κοιτασμάτων. Την περιοχή μεταξύ Δοϊράνης και Κρουσσίων (Δύσωρον Όρος). Το Δύσωρον Όρος  αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς ως «χρυσοφόρον». Εκεί βρίσκονται οι πηγές του Γαλλικού ποταμού, του Εχέδωρου των αρχαίων, το σύγχρονο όνομα του οποίου προέρχεται από τη ρωμαϊκή αποικία Καλλίκουμ (Callicum) που υπήρχε στην περιοχή κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. Έστι δε Callicum το κόσκινο από δέρμα κατσίκας, με το οποίο συνέλεγαν τη χρυσόσκονη από τα ιζήματα του ποταμού- το χρυσόμαλλο δέρας δηλαδή!

… και ο πανταχού παρών Ηλίας Ηλιόπουλος!

Από το 1937 και για 20 χρόνια περίπου, δραστηριοποιούνταν στην περιοχή του Γαλλικού η Εταιρεία «Χρυσωρυχεία Βορείου Ελλάδος Α.Ε» η οποία παρήγαγε 1.300 κιλά χρυσού μέχρι που διέκοψε τις εργασίες της λόγω πτώσης της τιμής του χρυσού. Ο επιχειρηματίας πίσω από τα χρυσωρυχεία του Γαλλικού δεν είναι άλλος από τον γνωστό μας «Βαρώνο των  ναρκωτικών» και μετέπειτα «Βαρώνο του βωξίτη», Ηλία Ηλιόπουλο!

Η μεγάλη ανακάλυψη του Λαδίσλαου Κασβίνσκυ

Την εποχή του Κασβίνσκυ (τέλος 19ου-αρχές 20ου αιώνα και περίπου μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) γινόταν εξόρυξη αντιμονίου στην περιοχή. Ο Κασβίνσκυ ανακάλυψε, λέει, «μεγάλους φακούς χρυσού» μέσα στο μετάλλευμα του αντιμονίου. Έκανε την εξόρυξη μόνος του, με τη δικαιολογία ότι κάνει μεταλλευτικές έρευνες και δεν χρειάζεται εργάτες. Ως τοπογράφος έκανε λεπτομερές τοπογραφικο διάγραμμα της περιοχής και των σημείων όπου βρήκε το χρυσό. Τις πέτρες που έβγαζε τις μετέφερε στον  πύργο του στο Γερακαριό (τότε Ντογάντσα=γερακοφωλιά) όπου είχε εγκαταστήσει και μεταλλουργική κάμινο!

Οι κινήσεις του θεωρήθηκαν περίεργες και δεν άργησαν να κυκλοφορήσουν στην περιοχή φήμες ότι κάτι άλλο έψαχνε ο Κασβίνσκυ και όχι αντιμόντιο. Ζούσε και λίγο σπάταλα ο κύριος Κασβίνσκυ με την οικογένειά του, έκανε και πλούσια δώρα στους Τούρκους πασάδες για να εξασφαλίσει την εύνοιά τους και έτσι σε διάστημα λίγων μόνο μηνών είχε γίνει βούκινο στο Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη ότι είχε ανακαλύψει χρυσό. Λιμπίστηκαν το χρυσό οι πασάδες της Θεσσαλονίκης, πήραν το μεταλλείο στη δικαιοδοσία της Τουρκικής Διοίκησης και άρχισαν τις έρευνες, όμως δεν μπορεσαν να βρουν που είχε σκάψει ο Κασβίνσκυ. Εκείνος προσέφυγε στον Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ ο οποίος φυλάκισε τους κακούς πασάδες που είχανε σφετεριστεί το μεταλλείο του Κασβίνσκυ (!) και διέταξε να κατεδαφιστεί ο πύργος του (!) για να βρούνε τα μεγάλα κομμάτια χρυσού που ο Κασβίνσκυ έλεγε ότι είχε βρει.

Σύμφωνα με τις διηγήσεις του, οι άνδρες του Σουλτάνου βρήκανε 200 οκάδες μεταλλεύματος με φακούς χρυσού μεγάλους σα στραγάλια… Ενθουσιάστηκε ο Σουλτάνος και πήρε το μεταλλείο του Αβρέτ Χισάρ στην ιδιοκτησία του, σαν προσωπικό του κτήμα. Έστειλε δικά του συνεργεία εργατών και μεταλλειολόγων να κάνουν έρευνες, αλλά ούτε αυτά κατάφεραν να βρουν τη μεγάλη φλέβα χρυσού. Τότε ο Σουλτάνος πρότεινε στον Κασβίνσκυ συνεκμετάλλευση του μεταλλείου. Εκείνος όμως ψυλλιάστηκε ότι ο Σουλτάνος ήθελε απλά να του αποσπάσει το μεγάλο μυστικό της ακριβούς θέσης της φλέβας και αντί να πάει ο ίδιος στη συνάντηση που είχε καθοριστεί, έστειλε έναν συνεργάτη του με ένα ψεύτικο τοπογραφικό διάγραμμα. Αρκετά παράτολμη κίνηση δεδομένης της φήμης του Αβδούλ Χαμίτ που ήταν γνωστός ως «κόκκινος Σουλτάνος» λόγω των θηριωδιών του… Τον συνεργάτη τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι και ποτέ κανείς δεν έμαθε τι απέγινε. Ο Κασβίνσκυ για ασφάλεια έφυγε και πήγε στις αυλές της Γερμανίας και της Αυστρίας. Εκεί προσπάθησε να πείσει τον Κάιζερ και τον Αυτοκράτορα της Αυστρίας να μεσολαβήσουν στο Σουλτάνο για να του παραχωρήσει την εκμετάλλευση του μεταλλείου, αλλά ο Σουλτάνος μουλάρωσε και δεν κουνιόταν ρούπι.

Αν όλα αυτά ακούγονται σαν ένα επεισόδιο από τον Αλή Μπάμπά και τους 40 κλέφτες  δεν φταίμε εμείς, αυτά διηγήθηκε ο ίδιος ο Κασβίνσκυ στις Ελληνικές αρχές μετά το 1912. Η συνέχεια είναι ακόμα πιο μυθιστορηματική.

Η ιστορία μπλεκόταν συνεχώς στα πόδια του Λαδισλάου και του χαλούσε τα σχέδια. Το 1908, πριν την απελευθέρωση, η Τουρκία απέκτησε Σύνταγμα και οι Νεότουρκοι ανακήρυξαν «εθνικό κτήμα» το μεταλλείο που δεν ήξεραν ούτε καν πού είναι. Ο Κασβίνσκυ έκανε ενέργειες και προς τους Νεότουρκους να του παραχωρήσουν την εκμετάλλευση του μεταλλείου, αλλά δεν τα κατάφερε. Έρχεται ο Βαλκανοτουρκικός πόλεμος του 1912 και μετά η Συνθήκη Ειρήνης του 1913 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ο Κασβίνσκυ το βιολί του. Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τη Συνθήκη Ειρήνης, ο Κασβίνσκυ προσπάθησε να πετύχει να χαρακτηριστεί το μεταλλείο  ως προσωπική ιδιοκτησία του έκπτωτου Σουλτάνου και άρα να μην περιέλθει στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια προσπάθησε με την ίδια επιμονή να πείσει την Ελληνική Κυβέρνηση και τον Βασιλιά Κωνσταντίνο να του δώσουν το μεταλλείο.

Έρχεται ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και «η υπόθεσις εισέρχεται εις νέας δραματικάς και απιστεύτους περιπετείας», όπως γράφει ο Κ. Φάλταιτς. Οι Γερμανοί θεώρησαν τον Κασβίνσκυ ύποπτο στοιχείο και τον εξώρισαν στην Αίγυπτο. Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη μετά τον Πόλεμο, βρήκε ότι το σπίτι του – όπου έμενε μετά την κατεδάφιση του πύργου της Ντογάντσας – είχε καεί ολοσχερώς στην μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Τον Κασβίνσκυ ποσώς τον ένοιαζε το σπίτι, αλλά μαζί με το σπίτι είχαν καεί και τα σχεδιαγράμματα του μεταλλείου του. Πήγε στο Αβρέτ Χισάρ, αλλά η περιοχή, λέει, είχε καλυφθεί εντελώς από τις προσχώσεις του ποταμού (του Γαλλικού) ο οποίος είχε αλλάξει κοίτη κι έτσι ούτε ο ίδιος δεν μπορεσε να βρει το μεταλλείο! Τοπογράφος είπαμε…

Aπτόητος, κατέβηκε στην Αθήνα για  να δείξει στον Πρωθυπουργό Βενιζέλο και τον Υπουργό Οικονομικών τα ευρήματά του που ήταν δείγματα «γαλαζίου» (χαλαζία) με «χρυσόν εις εκπληκτικήν, εις πρωτοφανή αναλογίαν»! Εκείνοι πείστηκαν και τότε ήταν που με το νόμο του 1920 του παραχωρήθηκε επιτέλους το μεταλλείο του Αβρέτ Χισάρ.

Έλα όμως που πάνω που κατάφερε να πείσει την κυβέρνηση Βενιζέλου, ο Βενιζέλος πήγε κι έχασε τις επόμενες εκλογές… Ο επόμενος Πρωθυπουργός, ο Δ. Γούναρης αρνήθηκε να του δώσει άδεια έρευνας γιατί θεωρούσε ότι απάδει στην αξιοπρέπεια του Κράτους να συναλλάσσεται με τέτοιους τυχοδιώκτες. Ο Κασβίνσκυ όμως κατάφερε να παρακάμψει τον Πρωθυπουργό και να πείσει για το δίκαιο του αιτήματός του απευθείας τον Βασιλιά Κωνσταντίνο!

Με χρηματοδότηση λοιπόν απευθείας από την Εθνική Τράπεζα, ο Κασβίνσκυ ξεκίνησε έρευνες για την απωλεσθείσα φλέβα χρυσού στην περιοχή του χωριού Δίβουνο (Κιοσέ-Αμορτσαλί τότε). Με το Νόμο 2414/1920 το Ελληνικό Κράτος θα μετείχε κατά το ήμισι στο χρυσό, που τυχόν θα βρισκόταν μελλοντικά στο Αβρέτ Χισάρ. Μετά από άκαρπες έρευνες ενός έτους περίπου η Τράπεζα, που ήδη είχε ξοδέψει πάρα πολλά λεφτά για τις «έρευνές» του, του έκοψε τη χρηματοδότηση και τον άφησε να διαμαρτύρεται ότι χρειάζεται να διανοιχθούν περισσότερα δοκιμαστικά φρέατα. Για να γίνει πιο πιστευτός ο Κασβίνσκυ ότι υπάρχει χρυσός, άρχισε να κατονομάζει διάφορους εμπόρους της Θεσσαλονίκης στους οποίους προ 25ετίας είχε πουλήσει ράβδους χρυσού. Ωστόσο νέα άδεια δεν του δόθηκε.

Ο Κασβίνσκυ δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά χρηματοδότη για να ξαναβρεί τη μεγάλη φλέβα χρυσού του Αβρέτ Χισάρ. Στη διάρκεια του αιώνα που πέρασε πολλοί ακόμα, Έλληνες και ξένοι, ζήτησαν από το Ελληνικό Κράτος άδεια μεταλλευτικών ερευνών στην περιοχή όμως δεν τους εδόθη.

Όπως σημειώνει ο Κ. Φάλταιτς, η μεγάλη χρυσοφόρος φλέβα του Κασβίνσκυ «δυνατόν να αποτελεί και πραγματικότητα, όπως δυνατόν να αποτελεί και μύθον».  Όμως η περιοχή έχει χρυσό – αποθέματα προσχωματικού χρυσού στον Γαλλικό ποταμό και  χρυσό στα γύρω βουνά – κι αυτό το γνωρίζουμε σήμερα πάρα πολύ καλά.

Επίλογος: Επιστροφή στο σήμερα

Κλείνουμε με τον απαραίτητο επίλογο: τέτοιες ιστορίες αναζήτησης του «χαμένου θησαυρού» ή της μεγάλης φλέβας χρυσού  είναι σίγουρα συναρπαστικές και εξάπτουν τη φαντασία. Δεν είναι μόνο η προσδοκία των κερδών και του πλουτισμού, είναι και η γοητεία της ίδιας της έρευνας  και η συγκίνηση της ανακάλυψης . Όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει τρομακτικά από την εποχή του Κασβίνσκυ και είναι ανάγκη να προσγειωθούμε στη σημερινή πραγματικότητα.

Ο μοναχικός τυχοδιώκτης χρυσοθήρας δεν υπάρχει πια. Υπάρχουν μόνο μεγάλες απρόσωπες πολυεθνικές εταιρείες.

Κοιτάσματα με «φακούς χρυσού μεγάλους σα στραγάλια» επίσης δεν υπάρχουν πια. Τώρα οι εταιρείες κυνηγάνε μικροσκοπικό, αόρατο χρυσό σε ασήμαντες περιεκτικότητες, μέχρι και κάτω από ένα γραμμάριο ανά τόνο μεταλλεύματος.

Η αξίνα και το κόσκινο του χρυσοθήρα έχουν περάσει κι αυτές στην ιστορία. Σήμερα για να αποσπαστεί το ένα γραμμάριο χρυσού ανά τόνο πρέπει να «κατεβεί» ολόκληρο το βουνό, να αλεστεί μέχρι να γίνει πούδρα και να ποτιστεί με κυανιούχα διαλύματα. Η εξόρυξη γίνεται από τεράστιους κρατήρες (open-pits) και παράγονται εκατομμύρια τόνοι τοξικών αποβλήτων, κληρονομιά για τις επόμενες γενεές.

Ο χρυσός των Κρουσσίων υπάρχει, είναι γνωστό από το ΙΓΜΕ ότι είναι σε πορφυρικά κοιτάσματα σαν των Σκουριών της Χαλκιδικής, όμως για να τον πάρουμε θα πρέπει η περιοχή ν’αλλάξει τελείως όψη.

Και δεν υπάρχει τίποτα το γοητευτικό στο να αλέθεις ένα ζωντανό βουνό.

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. παντα μας δινεται παρα πολυ καλη και ποιοτικη ενημερωση.ελπιζω την κυριακη 10 απριλιου να μπορεσω και εγω να επισκεφτω τις σκουριες μαζι με συντροφους απο επιτροπες κατοικων της θεσσαλονικης.

  2. Ωραίο το άρθρο αλλά στο τέλος αυτή καταστροφολογία τσακίζει κόκαλα! Και οφείλεται στην άγνοιά σας αλλά και στην υποκρισία σας. Ωραίο το κινητό σας, υπέροχο το internet και στο γάμο σας πήρατε χρυσές βέρες, και στο/στη σύντροφό σας κάνατε δώρο ασημένιο δαχτυλίδι, και το ηλεκτρικό ρεύμα που διαπερνά σε κλάσματα δευτερολέπτου αμέτρητα χιλιόμετρα καλωδίων από χαλκό θέλετε, και το αυτοκίνητο (συνήθως 4χ4) να είναι τελευταίας τεχνολογίας, και η TV πλάσμα και … και… και… Και όλα τα μέταλλα που χρειάζονται για όλα αυτά ας βγαίνουν αλλού, σε άλλες «αυλές», μα όχι στη δική μας. Και ας είναι ο κινέζος, ο λατινοαμερικάνος, ο αφρικανός, που θα αργοπεθαίνει στις στοές, αλλά εμείς θα μένουμε «καθαροί» περιβαλλοντικά, όμως και υπερόπτες και υποκριτές πάνω από όλα! Δεν γίνεται έτσι κύριοι. Και είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από εσάς που είσαστε οι μεγάλοι αρνητές στην προοπτική της αξιοποίησης-εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου, ούτε στις Σκουριές έχετε πάει ποτέ, ούτε στο Γερακαριό, ούτε στην Ποντοκερασιά, ούτε στο Πέραμα, ούτε στις Σάπες, ούτε θα πάτε ποτέ! Και αν βρεθήκατε εκεί, πήγατε για να φωνάξετε ΟΧΙ και πάλι να επιστρέψετε στην θαλπωρή του σύγχρονου πολιτισμού μας.

    Κάποιος που δεν είναι μεταλλειοκτήτης, δεν εργάζεται σε πολυεθνική, δεν είναι πολιτικός, και είναι πιο οικολόγος από την αφεντιά σας!

  3. Το ζήτημα της παραγωγής χρυσού σε παγκοσμιοποιημένη βάση δεν είναι τόσο απλό όπως φαίνεται με μια πρωτη ματιά ( απο τη μια μεριά οι αδηφαγες πολυεθνικές που θέλουν να κερδοσκοπιισουν καταστρέφοντας το Περιβάλλον και απο την άλλη οι αγωνιστές της σωτηρίας του Περιβάλλοντος άσχετο αν τα κίνητρα είναι συμφέροντολογικα η καθαρά ιδεολογικά)
    Πρέπει να αναρωτηθούμε για δυο πραγματικότητες
    —-Το σταθερό αλλά συνεχές μάζεμα χρυσού απο τις Κεντρικές Τράπεζες πολλών ηγετιιδων Χωρων με πρωταγωνίστρια τη Γερμανία Εσχάτως το μάζεμα εκτός απο τις κατ ευθείαν αγορές μέσω των Διεθνών Χρηματιστηρίων επεκτάθηκε έστω και αν οι ποσότητες είναι μικρές και στην αγορά μεταχειρισμένων χρυσών κοσμημάτων για λιώσιμο και πώληση στη Γερμανία πχ απο Ελλάδα και άλλες Χώρες με οικονομικά προβλήματα
    ——–Η συστηματική παρεμπόδιση οποιασδήποτε νέας απόπειρας εκμετάλλευσης Χρυσού με όπλο τη Προστασία του Περιβάλλοντος Αυτό συμβαίνει στις περισσότερες ανεπτυγμένες Χώρες με εξαίρεση τη Σουηδία Φινλανδία όπου αναπτύσσονται στο φουλ νέα Χρυσωρυχεια με την αποδοχή των τοπικών κοινωνιών και με χρήση κυανιου
    Τα παραπάνω αναμφισβήτητα δεδομένα μακροπρόθεσμα οδηγούν σε μια ισχυροποίηση των Xωρών που διαθέτουν αποθέματα Χρυσού ούτως ώστε να οδηγήσουν και πάλι τον Πλανήτη στο Χρυσού Κανόνα σαν ενα τελευταίο καταφύγιο σταθερότητας της παγκόσμιας Οικονομίας για να απελευθερωθεί απο το αδιέξοδο του συνάλλαγματικου πολέμου η της εκτύπωσης νομίσματος κατα βούληση Το παιχνίδι παίζεται σταθερά και μεθοδικά ξεκινώντας απο πολύ ψιλά και όλοι οι άλλοι παίκτες Περιβαλλοντιστες και Πολυεθνικές Εξόρυξης είναι απλά κουμπάρσοι στο ίδιο Εργο
    Τέλος όσον αφορα τη τρέχουσα χρηματιστηριακή τιμη που φυσικά ρυθμίζεται απο την ελεγχόμενη προσφορά και ζητηση έστω και αν εφευρίσκονται διάφοροι λόγοι για το κοινό πχ επιτόκια,ισοτιμιες, πληθωρισμός, πολιτικά ρίσκα αυτή εχει συμφωνηθεί ατυπα ενα modus viventi μεταξύ αυτών που μαζεύουν και των παραγωγών με σταθεροποίηση γύρω στις 1200-1300 Δολ ΗΠΑ την Ουγγια σαφώς κάτω απο το υψηλό 1900 αλλά και πάνω απο τα 700-900 Ετσι όλοι είναι ευχαριστημένοι και το …
    μάζεμα συνεχίζεται Οσο για τις διαμάχες περιβαλλοντιστων και παραγωγών και εκεί βρέθηκε ενα modus viventi αλλού να δώσουμε άδειες για να μη πέσει πολύ η παραγωγή και ανεβεί η τιμη ανεξέλεγκτα και αλλού όχι για να μην ανεβεί η παραγωγη ανεξέλεγκτα και ξεφτιλιστει η τιμη και με την ευκαιρία να δείξουμε και λίγη περιβαλλοντική ευαισθησία

  4. Και λίγη συνέχεια με το Σκανδιναυικο φαινόμενο
    Πως εξηγείται το να φτιάχνουν τόσα Χρυσωρυχεια σε πολλές περιοχές των Χωρων τους?
    Νομίζω οτι είναι απλά θεμα του διαμορφωμενου απο τη Παιδεία επιπέδου της κοινωνίας που βάζει πάνω απο όλα το σωστό συνδυασμό Εθνικο Συμφέρον -προστασία του Περιβάλλοντος
    Αυτό νομίζω τους κρατάει μακρυά απο τα παιγνια η τουλάχιστον να μπορούν να έχουν κάποιο είδος ελέγχου της κατάστασης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.