Toυ Σαράντη Δημητριάδη, ομότιμου καθηγητή γεωλογίας Α.Π.Θ.

BN-KM332_euvw09_G_20150925121418

Θα ομολογήσω πως ήμουν επιφυλακτικός, δύσπιστος, σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι και κακόπιστος απέναντι σε όσους ισχυρίζονταν πως τα παγκοσμίως αναγνωρισμένα brand names των μεγάλων βιομηχανικών – κατασκευαστικών οίκων συνιστούν την καλύτερη εγγύηση για την αξιοπιστία τόσο των ίδιων των κατασκευαστών -ιδίως αυτών- όσο και των προϊόντων τους∙ πως η επιστήμη και η εξελιγμένη τεχνολογία ελέγχων, όπως και η αυστηρή (και περιβαλλοντική μεταξύ άλλων) νομοθεσία της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρακινδυνευμένους τυχοδιωκτισμούς από μέρους των κατασκευαστών που θα αποσκοπούσαν στο παράνομο και πρόσκαιρο τελικά υπερκέρδος και μόνο∙ πως δεν είναι δυνατό για παράδειγμα αυτοί που κατασκευάζουν τις Porsche να κάνουν μπαγαποντιές του επιπέδου που θα αποτολμούσε μόνο ένας ημιάσχετος και κουτοπόνηρος δήθεν τεχνίτης αυτοκινήτων.

Και αναρωτιέμαι τις μέρες αυτές αν είχα δίκιο εγώ ο επιφυλακτικός και δύσπιστος ή αυτοί που με διαβεβαίωναν για όλα τα παραπάνω. Και συνειδητοποιώ επίσης σε πόσο δύσκολη θέση θα πρέπει να βρίσκονται τα μέλη Ανώτατων Διοικητικών Δικαστηρίων (όπως το δικό μας ΣτΕ) στις περιπτώσεις εκείνες που καλούνται να αποφανθούν με νομικά και μόνο επιχειρήματα για προσφυγές που έχουν καταλήξει σ’ αυτά και στις οποίες υπεισέρχονται διαφορετικές προσεγγίσεις και αποκλίνουσες απόψεις επί τεχνικών ή περιβαλλοντικών θεμάτων.

Πώς θα αντιμετώπιζαν ας πούμε μια προσφυγή της VW, ή κάποιου αντίστοιχου βεληνεκούς βιομηχανικού κολοσσού, εναντίον κάποιας μικρής αυτοκινητοβιομηχανίας που παλεύει για την επιβίωσή της και που θα είχε τολμήσει -σε χρόνο πριν ή αν δεν είχε αποκαλυφθεί η μεγάλη απάτη- να ισχυριστεί πως ο γερμανικός κολοσσός δεν είναι αδειοδοτημένος από το κράτος για να ενσωματώνει πειραγμένο λογισμικό που αποκρύπτει την υψηλή τιμή των εκπεμπόμενων ρύπων στα οχήματα που διοχετεύει στην αγορά. Και πώς θα ήταν δυνατό να διανοηθούν να αμφισβητήσουν τα μέλη του Ανώτατου εκείνου Διοικητικού Δικαστηρίου τις διαβεβαιώσεις της σχεδόν συνώνυμης με την αξιοπιστία VW ότι είναι καθόλα εντάξει -ποιος διανοήθηκε πως δεν θα ήταν- και ότι έχει πραγματοποιήσει πλήρεις και επιτυχείς πιλοτικές δοκιμές για τους εκπεμπόμενους από τα οχήματά της ρύπους στα ειδικά προς τούτο εργαστήριά της στη Βραζιλία, προσκομίζει δε επί πλέον και τα σχετικά πιστοποιητικά, μαζί μάλιστα και με την προσωπική μαρτυρία του Βραζιλιάνου επικεφαλής του σχετικού εργαστηρίου; Πόσες ελπίδες θα είχε η μικρή και ασήμαντη αυτοκινητοβιομηχανία να δικαιωθεί τελικά; Και να μην υποβληθεί σε βαρύτατες αποζημιώσεις για το θράσος της να αμφισβητήσει την αξιοπιστία μιας VW;

Σε τέτοιες περιπτώσεις, και με δεδομένες τις πλαγιοκοπήσεις από πανίσχυρα εταιρικά lobbies και τις πολιτικές – κομματικές προεκτάσεις τους, εκείνο που πάνω απ’ όλα δοκιμάζεται (και που μπορεί να αποκαλυφθεί ύστερα από χρόνια) είναι η αξιοπιστία ή μη της ίδιας της Δικαιοσύνης.

Πολίτες ενάντια στην TTIP: Το επόμενο βήμα
Εldorado, Outotec, αρσενικό και flash smelting: Η διάψευση έρχεται από τη Ζάμπια...